پشتیبانی آنلاین روبونیچ

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

کارآیی حسگرهای مغزی

کارآیی حسگرهای مغزی

کارآیی حسگرهای مغزی

خواندن سیگنال‌های مغزی برای کار با دستگاه‌های خارجی چیز جدیدی نیست. کلاهک‌های الکتروانسفالوگرام (EEG) با حسگرهای فلزی متصل به آن، دهه‌ها برای دریافت فعالیت مغز استفاده شده است.

با سوراخ کردن جمجمه و قرار دادن حسگرهای فلزی روی مغز انسان، می‌توان به عملکرد بهتری دست یافت.

اما پروفسور David Grayden، استاد مهندسی عصبی دانشگاه ملبورن، که در تولیدStentrode  همکاری کرده است، می‌گوید آنچه موجب امیدبخشی Stentrode می‌شود این است که قرار گرفتن آن در یک رگ مغزی به این معنی است که به اندازه کافی برای ضبط مؤثر فعالیت‌های مغز نزدیک است بدون اینکه در مغز کاشته شود.

پروفسور Grayden می‌گوید: «هنگامی‌که الکترودها در مغز کاشته می‌شوند، تجمع بافت اسکار در اطراف الکترودها بوجود می‌آید که توانایی آنها در ضبط سیگنال‌ها را کاهش می‌دهد. معمولاً بسیاری از الکترودها به مدت شش ماه تخریب قابل توجهی دارند و معمولاً پس از حدود یک سال کارایی چندانی ندارند».

برخلاف ایمپلنت‌های مغزی، که یک پاسخ ایمنی ایجاد می‌کند و منجر به ایجاد زخم در اطراف الکترودهای ضبط کننده می‌شود، Stentrode  زیست سازگار است، در دیواره رگ قرار می‌گیرد و در تماس مستقیم با مغز نیست، در نتیجه می‌تواند به طور دائم کار کند.

پروفسور Clive May از مؤسسه فلوری استرالیا که در آن روش قرار دادنStentrode  برای نخستین بار روی گوسفندان توسعه داده و آزمایش شد، معتقد استStentrode  می‌تواند توسط طیف وسیعی از افراد مبتلا به معلولیت به کار گرفته شود. در ادامه می‌توان این دستگاه را روی بیمارانی آزمایش کرد که ممکن است به دلیل سکته مغزی یا ضایعه نخاعی فلج شده باشند».

کارآیی حسگرهای مغزی

کارآیی حسگرهای مغزی

فعالیت مغز را می‌توان با استفاده از کلاهک‌های EEG ضبط کرد، اما حسگرهایی که داخل جمجمه قرار داده می‌شوند، بسیار مؤثرتر است مانند ایمپلنت‌های مغزی یا Stentrode ™، که داخل رگ خونی نزدیک به مغز قرار می‌گیرد. تصویر: Michell Oppert

قرار دادن Stentrode روی قشر حرکتی

این روش با بیهوشی عمومی ‌انجام می‌شود و شامل ایجاد یک سوراخ در ورید ژوگولار دقیقاً بالای یقه استخوانی است. سپس مجموعه‌ای از لوله‌های کوچک (کاتتر) به سمت رگ اصلی که از بالای مغز زیر جمجمه عبور می‌کند، حرکت می‌کنند.

پروفسور پیتر میچل، جراح بیمارستان رویال ملبورن و پژوهشگر اصلی این آزمایش، با استفاده از تصویربرداری تشدید مغناطیسی کارکردی (fMRI)، می‌تواند قشر حرکتی مغز که Stentrode باید بالاتر از آن قرار گیرد را شناسایی کند.

هنگامی‌که Stentrode در جای خود قرار گرفت، کاتترها برداشته می‌شوند، اما یک الکترود ۵۰ سانتی‌متری متصل به Stentrode از زیر پوست تا قفسه سینه امتداد می‌یابد. سپس به یک دستگاه گیرنده سیگنال کوچک متصل می‌شود که به همین ترتیب در زیر پوست قرار دارد. این دستگاه فعالیت مغز را ازStentrode  گرفته و این اطلاعات را از طریق نور مادون قرمز به دستگاه گیرنده خارجی که به طور موقت در خارج از قفسه سینه قرار دارد، منتقل می‌کند.

Stentrode  با هدایت سیگنال‌های ذهنی قوی، برای نمونه سیگنالی که برای بالا بردن پای شما استفاده می‌شود، و سپس برنامه نویسی رایانه برای شناسایی آن سیگنال و ترجمه آن به یک عمل رایانه، کار می‌کند.

تصور حرکتی راهی برای کنترل رایانه و اجرای دستورات

برای فیلیپ، با فکر کردن در مورد حرکت مچ پای چپ خود، می‌تواند یک کلیک ماوس را انجام دهد. فیلیپ می‌گوید: «این کار در مورد آموزش مجدد مغز شما است تا به روشی دیگر عمل کند».

دانشیار اوپی، که پیشرفت دستگاه را بر عهده دارد، می‌گوید روند یادگیری مانند یادگیری شیوه یک بازی ویدیویی با استفاده از کنسول بازی است، جایی که نمی‌توانید در مورد حرکت انگشتان خود یا فشار دادن دکمه‌ها فکر کنید، بلکه به دستور یا عملی که می‌خواهید انجام دهید، فکر می‌کنید.

«این تنها در مورد آموزش استفاده از دستگاه به بیماران نیست، بلکه در مورد یادگیری از آنها و اینکه چگونه می‌توانیم به چیزی که برای کیفیت زندگی آنها ارزش فوری دارد برسیم».

«ما از نزدیک با شرکت کنندگان کار می‌کنیم تا اطمینان حاصل کنیم که از فناوری ما می‌توان برای کنترل رایانه‌ها و برنامه‌هایی که برای آنها ارزش فوری دارد و تغییر دهنده زندگی است استفاده کرد. آنها می‌خواهند بتوانند فعالیت‌های زندگی روزمره را که ما بدیهی می‌دانیم، انجام دهند».

 

در صورت تمایل از دیگر سایت ما بازدید فرمایید…

روبونیچ

سرور طلایی